سال با جد بزرگوارش حضرت محمّد بود . مدت سى سال با پدرش بود . مدت ده سال با برادرش امام حسن بود . مدت امامت و خلافتش بعد از امام حسن يازده سال بود . امام حسين با حناء و وسمه خضاب ميكرد . آن بزرگوار در حالى شهيد شد كه رنگ خضاب از دو طرف صورتش خارج شده بود . 29 - در تفسير : امام حسن عسكرى عليه السلام ميفرمايد : هنگامى كه امام عليه السلام با آن افرادى كه در لشكرش بودند آن اشخاصى را كه آن حضرت را كشتند و سر مباركش را حمل كردند امتحان كرد بلشكر خود فرمود : من بيعت خود را از شما برداشتم . به قبيله و دوستان خويشتن ملحق شويد . نيز به اهل بيت خود فرمود : من بيعت خود را از شما هم برداشتم ، شما حق داريد كه از من مفارقت نمائيد . زيرا شما براى اينكه تعداد و قواى لشكر كفر زياد است طاقت مبارزهء آنان را نداريد مقصود اين گروه غير از من نيست ، شما مرا با ايشان واگذاريد . زيرا خداى توانا مرا يارى مىكند ، مرا از نظر نيكوى خود واگذار نمىكند . همچنان كه اين عادت را نسبت به نياكان ما داشته است . لشكر امام عليه السلام از آن حضرت مفارقت كردند . ولى اهل بيت و اقرباء آن بزرگوار نپذيرفتند ، بلكه گفتند : ما از تو جدا نخواهيم شد تا اينكه آنچه تو را محزون مىكند ما را هم محزون كند . هر مصيبتى دچار تو مىشود دچار ما هم بشود اگر ما با تو باشيم خيلى به خدا نزديك تريم . امام حسين فرمود : اگر شما هم اين طور خويشتن را آماده كرده‌ايد كه من كرده‌ام پس بدانيد كه خداى رؤف منزل و مقام‌هاى شريفى به بندگانى عطا مىكند كه ناملايمات و مشكلات دنيوى را تحمل مىكنند . خداى سبحان به من و به نياكان من كه من باقيمانده آنان ميباشم كرامات مخصوصى عطا كرده است كه با وجود آنها تحمل مشكلات براى من سهل و آسان است . براى شما هم قسمتى از اين كرامات خدا خواهد بود . بدانيد كه دنيا چه شيرين و چه تلخ نظير خوابى است كه انسان ببيند . آگاه شدن در آخرت است . كسى رستگار است كه در آخرت رستگار و كسى شقى است كه در آخرت شقى باشد .